پرده اول : آیا می دانید که شما هر روزه در معرض صدها نوع ویروس کشنده هستید که اگر از مواد پاک کننده استفاده نکنید، چنین و چنان خواهید شد. بنابراین مایع دستشویی فلان به شما توصیه می شود. و یا اگر از خمیر دندان فلان استفاده کنید،دندان های خود را از فلان کرم و فلان بیماری رهانیده اید و یا اگر می خواهید در دانشگاه پذیرفته شوید، باید به فلان مرکز کمک آموزشی مراجعه کنید تا قبولی خود را تضمین کنید و ....
پرده دوم: پیغمبر اعظم فرموده اند: هر که نمازش را ترک کرده است، دین خود را نابوده کرده است و یا باز پبغمبر اکرم: هر که ترک کننده نماز را به لباسی یا غذایی یاری رساند، گویی که هفتاد پیغمبر را کشته است. و....
حتما شما با اینگونه تبلیغات و چنین احادیث و مشابه آنها روبه رو شده اید. نمی دانم به هنگام خوانش چنین احادیث و روایاتی چه احساسی به شما دست می دهید. اصلا باعث تفکر و اندیشیدن شما می شوند یا خیر؟ تبلیغ های تجاری و آموزشی فوق موفقیت شما را به مراجعه به فلان مرکز آموزش منوط می کنند وگرنه شما به دانشگاه راه نخواهید یافت. و یا اینکه شما باید از فلان مایع دستشویی استفاده کنید وگرنه به فلان بیماری دچار خواهید آمد. همین طور است درباره احادیث بالا: اگر نماز را ترک گویید فلان مشکل در زندگی تان بروز خواهد کرد و دین تان را نابود خواهید کرد و ....
با نگاهی به این تبلیغات و احادیث می توان دریافت که این احادیث و تبلیغات بیش از همه چیز، ترس را تبلیغ می کنند. در واقع شما را می ترسانند و به شما هشدار می دهند که اگر اینگونه نکردید، تنبیه خواهید شد. در مبحث دین، این احادیث چهره ای خشن از دین ارایه می دهند. این گونه احادیث که بسیار در گوشه و کنار نوشته می شوند و یا در بردهای تبلیغاتی نصب می شوند باعث می شوند که خواننده و شنونده آنها، چهره ای ترسناک از دین و خداوند در ذهن خود شکل دهد و سعی کند که از این دین کناره گیرد و یا حداقل با احتیاط با آن برخورد کند.
این در حالی است که دین اسلام برخلاف تمامی تبلیغات رسانه ای مخالفان آن - هر که باشند- چهره ای نرم و زیبا دارد. اسلام و اهل اسلام (پیغمبر و ائمه و صحابه) چنان نرمخو و اهل تسامح اند که می توانند متعصب ترین افراد مخالف اسلام را به خود جذب و شیفته کنند. جالب اینجاست که خداوند زمانی که پیغمبر را به رسالت می فرستد، به او می فرماید که تو در درجه اول بشارت دهنده ای و در درجه بعد بیم دهنده و بدین گونه تبشیر و بشارت و خبر خوش دادن را بر خبر بد و هشدار و بیم مقدم می دارد.
ببینید: فردی به سوی پیغمبر سنگ می پراند، روزی از روزها بیمار شد؛ پیغمبر به عیادتش رفت.
فردی را به جهنم می بردند، در راه هر لحظه نگاهی به عقب می کرد مبادا مغفرتی شامل حالش شود. خداوند امر فرمود: به بهشتش ببرید که از رحمت من ناامید نشده است.
یا این حدیث قدسی : لو علم المجرمون کیف اشتیاقی بهم لماتوا شوقا: اگر گنهکاران می دانستند چه قدر بدانها مشتاق ام، از شدت اشتیاق جان می دادند.
در گلستان سعدی آمده است: (نقل به مضمون) بنده ای "گنه کار" دست انابت به درگاه الهی دراز کرد. خداوند اعراض فرمود. بار دیگر دست دعا برداشت باز خداوند اعراض کرد. بازش به تضرع و زاری بخواند؛ حق سبحانه و تعالی فرماید: یا ملائکتی قد استحییت من عبدی و لیس له غیری فقد غفرت له؛ دعوتش را اجابت کردم و حاجتش را برآوردم...
گنه بین و لطف پروردگار --- گنه بنده کرده ست و او شرمسار.
قصد ترویج بی بند و باری دینی را ندارم و اینکه همه چیز را به حساب مغفرت گذاشت و کاری نکرد. زندگی ما براساس بده بستان است. خداوند در مقابل کاری که برایمان انجام می دهد، چیزی نیز از ما می خواهد. او به پاسخ ما نیازی ندارد اما برای آن است که بنده اش نعمت را منکر نشود و در آینده خواسته اش برآورده شود.
به نظر می رسد یکی از راه حل های مناسب برای تعدیل چهره خشن ارایه شده از دین، تاکید بر احادیث تشویق کننده و نرم و زیباست. احادیث و آیات و روایاتی که این چهره را تلطیف می کند و بیش از همه چیز اهل دین و حتی اهل ادیان دیگر را به سوی اسلام جلب و جذب می کند و باعث می شود آن چهره خشن ترسیم شده تعدیل شود.
به امید روزگاری خوش
09-12-09 یا همان 18-09-88
پرده دوم: پیغمبر اعظم فرموده اند: هر که نمازش را ترک کرده است، دین خود را نابوده کرده است و یا باز پبغمبر اکرم: هر که ترک کننده نماز را به لباسی یا غذایی یاری رساند، گویی که هفتاد پیغمبر را کشته است. و....
حتما شما با اینگونه تبلیغات و چنین احادیث و مشابه آنها روبه رو شده اید. نمی دانم به هنگام خوانش چنین احادیث و روایاتی چه احساسی به شما دست می دهید. اصلا باعث تفکر و اندیشیدن شما می شوند یا خیر؟ تبلیغ های تجاری و آموزشی فوق موفقیت شما را به مراجعه به فلان مرکز آموزش منوط می کنند وگرنه شما به دانشگاه راه نخواهید یافت. و یا اینکه شما باید از فلان مایع دستشویی استفاده کنید وگرنه به فلان بیماری دچار خواهید آمد. همین طور است درباره احادیث بالا: اگر نماز را ترک گویید فلان مشکل در زندگی تان بروز خواهد کرد و دین تان را نابود خواهید کرد و ....
با نگاهی به این تبلیغات و احادیث می توان دریافت که این احادیث و تبلیغات بیش از همه چیز، ترس را تبلیغ می کنند. در واقع شما را می ترسانند و به شما هشدار می دهند که اگر اینگونه نکردید، تنبیه خواهید شد. در مبحث دین، این احادیث چهره ای خشن از دین ارایه می دهند. این گونه احادیث که بسیار در گوشه و کنار نوشته می شوند و یا در بردهای تبلیغاتی نصب می شوند باعث می شوند که خواننده و شنونده آنها، چهره ای ترسناک از دین و خداوند در ذهن خود شکل دهد و سعی کند که از این دین کناره گیرد و یا حداقل با احتیاط با آن برخورد کند.
این در حالی است که دین اسلام برخلاف تمامی تبلیغات رسانه ای مخالفان آن - هر که باشند- چهره ای نرم و زیبا دارد. اسلام و اهل اسلام (پیغمبر و ائمه و صحابه) چنان نرمخو و اهل تسامح اند که می توانند متعصب ترین افراد مخالف اسلام را به خود جذب و شیفته کنند. جالب اینجاست که خداوند زمانی که پیغمبر را به رسالت می فرستد، به او می فرماید که تو در درجه اول بشارت دهنده ای و در درجه بعد بیم دهنده و بدین گونه تبشیر و بشارت و خبر خوش دادن را بر خبر بد و هشدار و بیم مقدم می دارد.
ببینید: فردی به سوی پیغمبر سنگ می پراند، روزی از روزها بیمار شد؛ پیغمبر به عیادتش رفت.
فردی را به جهنم می بردند، در راه هر لحظه نگاهی به عقب می کرد مبادا مغفرتی شامل حالش شود. خداوند امر فرمود: به بهشتش ببرید که از رحمت من ناامید نشده است.
یا این حدیث قدسی : لو علم المجرمون کیف اشتیاقی بهم لماتوا شوقا: اگر گنهکاران می دانستند چه قدر بدانها مشتاق ام، از شدت اشتیاق جان می دادند.
در گلستان سعدی آمده است: (نقل به مضمون) بنده ای "گنه کار" دست انابت به درگاه الهی دراز کرد. خداوند اعراض فرمود. بار دیگر دست دعا برداشت باز خداوند اعراض کرد. بازش به تضرع و زاری بخواند؛ حق سبحانه و تعالی فرماید: یا ملائکتی قد استحییت من عبدی و لیس له غیری فقد غفرت له؛ دعوتش را اجابت کردم و حاجتش را برآوردم...
گنه بین و لطف پروردگار --- گنه بنده کرده ست و او شرمسار.
قصد ترویج بی بند و باری دینی را ندارم و اینکه همه چیز را به حساب مغفرت گذاشت و کاری نکرد. زندگی ما براساس بده بستان است. خداوند در مقابل کاری که برایمان انجام می دهد، چیزی نیز از ما می خواهد. او به پاسخ ما نیازی ندارد اما برای آن است که بنده اش نعمت را منکر نشود و در آینده خواسته اش برآورده شود.
به نظر می رسد یکی از راه حل های مناسب برای تعدیل چهره خشن ارایه شده از دین، تاکید بر احادیث تشویق کننده و نرم و زیباست. احادیث و آیات و روایاتی که این چهره را تلطیف می کند و بیش از همه چیز اهل دین و حتی اهل ادیان دیگر را به سوی اسلام جلب و جذب می کند و باعث می شود آن چهره خشن ترسیم شده تعدیل شود.
به امید روزگاری خوش
09-12-09 یا همان 18-09-88
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر